|
 Ekspozycja w syntetyczny, skondensowany sposób obrazuje najważniejsze etapy pradziejów regionu. Wszystkie eksponaty pochodzą z badań własnych Muzeum.
Początki kształtowania się osadnictwa grup ludzkich w okolicy Konina sięgają starszej epoki kamienia zwanej paleolitem i datowane są na X tysiąclecie przed naszą erą. Na wystawie ślady ich pobytu, podobnie jak i grup pochodzących z mezolitu czyli środkowej epoki kamienia, dokumentują różnorodne narzędzia krzemienne znalezione w dolinie Warty.
Następny okres pradziejów, zwany młodszą epoką kamienia albo neolitem (4500 - 1900 p.n.e.) to epoka w której opanowano uprawę ziemi i hodowlę zwierząt. Pojawiły się wynalazki takie jak umiejętność lepienia i wypalania naczyń glinianych, znajomość tkactwa a także udoskonalona technika obróbki kamienia w postaci gładzenia i wiercenia.
 Charakterystyczne typy naczyń i narzędzi przedstawiono na wystawie.
W epoce brązu (1900 - 650 p.n.e.) na naszych terenach rozwija się t. zw. kultura łużycka. Na ekspozycji ukazano typowe dla niej naczynia a także popielnicę wraz z zawartością, obrazującą panujący w tym czasie ciałopalny obrządek pogrzebowy. O rolniczym charakterze gospodarki świadczą znalezione nieckowate żarno kamienne i rozcieracz służący do rozcierania zboża na mąkę. Na uwagę zasługuje skarb z Konina – Grójca obejmujący kilkanaście ozdób wykonanych z brązu.
Początki epoki żelaza (650 p.n.e. - 150 p.n.e.) reprezentują na wystawie naczynia kultury pomorskiej oraz interesująca gliniana grzechotka. Okres wpływów rzymskich (25 - 375 n.e.) to czasy panowania kultury przeworskiej. W ścisłym związku z postępem w rolnictwie rozwijały się inne gałęzie wytwórczości, szczególnie hutnictwo i kowalstwo, m.in. ze względu na duże zapotrzebowanie na broń i narzędzia. Duży wybór tych wyrobów, a także najbardziej typowe naczynia przedstawiono na wystawie. Kontakty z cesarstwem rzymskim poprzez „szlak bursztynowy” wiodący prawdopodobnie przez Konin, dokumentują importowane: naczynie „terra sigillata” z Zapowiedni, gm. Pyzdry i miecz rzymskiego legionisty wyłowiony z Warty pod Koninem. Charakterystyczny dla tej kultury był obrządek pogrzebowy. Całość wyposażenia zmarłego palono wraz ze zwłokami na stosie, a naczynia składane do grobów celowo rozbijano. Prochy zmarłego wraz z resztkami stosu i wyposażenia wsypywano do uprzednio wykopanej jamy, rzadziej umieszczano szczątki w popielnicach. Na wystawie obrządek ten zobrazowano za pomocą zawartości grobu wojownika ze Stawek, gm. Dobra. W okresie wczesnośredniowiecznym (500 - 1250 n.e.) na ziemiach polskich formuje się wspólnota, która daje początek państwu polskiemu. Z X i XI wieku pochodzą naczynia i narzędzia przedstawione na wystawie. Interesujący jest topór typu wikińskiego wykopany na cmentarzysku w Bilczewie, gm. Kramsk.  Średniowiecze to epoka rycerstwa i zamków. Na wystawie wyeksponowano elementy wyposażenia rycerskiego (miecze, ostrogi, itp.) znalezione w trakcie badań wykopaliskowych prowadzonych na gródkach rycerskich, a także ciekawsze znaleziska z badań na zamku w Kole.
Na uwagę zasługuje także łódź z jednego pnia drzewa t. zw. dłubanka wykonana w 1571 roku, a znaleziona przez płetwonurków w Jeziorze Powidzkim. Komisarz wystawy: Krzysztof Gorczyca
|
